Selin Alptekin

  Bir masada en güçlü sensen, belki de kendine sorman gereken ilk soru şudur: Burada gerçekten büyüyor muyum, yoksa yalnızca olduğum yerde mi kalıyorum? İnsan, zamanla kendisini çevreleyen insanların düşüncelerine, alışkanlıklarına ve bakış açılarına benzemeye başlar. Bu yüzden kimlerle vakit geçirdiğimiz, yalnızca sosyal çevremizi değil, düşünce dünyamızı da şekillendirir. Herkesin seni dinlediği, fikirlerine itiraz etmediği, söylediklerini sorgulamadan onayladığı bir ortam ilk bakışta konforlu görünebilir. Fakat itirazın olmadığı yerde düşünceler ne kadar derinleşebilir? Farklı seslerin duyulmadığı bir ortamda insan, kendi sınırlarını nasıl fark edebilir? Bazen en büyük engel, kendimizi yeterince iyi hissettiğimiz yerlerdir. Çünkü sürekli takdir edilmek, zamanla sorgulanma ihtiyacını unutturabilir. Oysa insanın gelişimi, yalnızca bildiklerini anlatmasıyla değil, bilmedikleriyle karşılaşmayı göze almasıyla başlar. Senden daha bilgili, daha deneyimli ya da olaylara bambaşka bir pen...

  İnsan, hayatı boyunca iki duygunun arasında yürür: Güven ve korku. Biri elini uzatmaya cesaret verir, diğeri o eli uzatırken dikkatli olmayı öğretir. Biri kapıları açar, diğeri hangi kapıdan geçeceğimizi sorgulatır. İlk bakışta birbirine zıt görünen bu iki duygu, aslında insanın yaşam yolculuğunda birbirinden bütünüyle ayrı düşünülemeyecek iki güçtür. Çünkü insan ne yalnızca güvenerek ne de yalnızca korkarak yaşayabilir. Güven olmadan insan bağ kuramaz, korku olmadan da kendini korumayı öğrenemez. İnsan, hayatın bir yerinde mutlaka incinir. Bazen en çok güvendiği insan tarafından, bazen hiç beklemediği bir anda, bazen de kendi iyi niyetinin karşılığını bulamadığında… Sonra kendine sözler verir. Bir daha kimseye güvenmeyecektir. Bir daha kimseyi kendinden fazla sevmeyecek, bir başkasının varlığına bu kadar anlam yüklemeyecektir. Kalbinin kapılarını kapatacak, kendisini aynı acıyla yeniden karşılaşmaktan koruyacaktır. Peki, insan verdiği bu sözleri ne kadar tutabilir? Hayat, insanı...

  Eskiler ne güzel söylemiş: “Kumaşı güzel insan.” Ne kadar kısa ama ne kadar derin bir söz aslında… İnsanın kumaşı dediğimiz şey, ne giydiğiyle, neye sahip olduğuyla ya da toplum içinde nasıl göründüğüyle ilgili değildir. O kumaş, insanın özüdür. Mayasıdır. Karakteridir. Kimsenin görmediği yerde bile kim olduğunu belirleyen değerleridir. Çünkü insan, içinde ne taşıyorsa bir gün mutlaka onu dışarıya yansıtır. Kimi nezaket taşır içinde, kimi kibir. Kimi merhametle yaklaşır hayata, kimi kırarak, inciterek var olmaya çalışır. Kimi bir başkasının mutluluğuna içtenlikle sevinirken, kimi kendi eksikliğini başkasının hayatını konuşarak örtmeye çalışır. İşte tam da burada belli olur insanın kumaşı… İyi olmak, yalnızca insanların yüzüne gülmek değildir. Asıl mesele, onlar yokken de aynı saygıyı gösterebilmektir. Bir insanın yüzüne başka, arkasından başka konuşuyorsanız, mesele artık kelimeleriniz değil, karakterinizdir. Nezaket yalnızca güzel cümleler kurmak değildir. Samimiyet, herkesle iy...

Bazen insan yazmaya ara verir ama yaşamaya, hissetmeye, öğrenmeye ve içinde yeni hikâyeler biriktirmeye devam eder. Uzun zaman oldu… Yaklaşık beş yıldır bu sayfalarda kelimelerimle sizlere dokunamadım. Oysa bu sessizlik, anlatacaklarımın bittiği anlamına gelmiyor. Belki de tam tersine, anlatacak çok şey biriktirdiğim bir dönemdeyimdir kim bilir ! Bu beş yılın içinde yeni kitaplar yazdım, yeni insanlar tanıdım, farklı hayatlara dokundum. İş hayatının yoğunluğu, sorumluluklar ve hayatın bitmek bilmeyen koşuşturması derken zaman kendi akışında ilerledi. Kimi zaman hayatın içinde koşturdum, kimi zaman durup düşündüm. Yeni başlangıçların heyecanını yaşarken bazı vedaların ağırlığını da hissettim. Hayat, her zamanki gibi, güzellikleri ve zorluklarıyla öğretmeye devam etti. Elbette her şey kolay değildi. 2023 yılında hayatımın belki de en cesur kararlarından birini verdim. Adana'da kurduğum düzeni, alışkanlıklarımı, bildiğim sokakları ve tanıdık hayatımı geride bırakarak İstanbul'a ta...