İnsanın Kumaşı....

 

Eskiler ne güzel söylemiş: “Kumaşı güzel insan.”

Ne kadar kısa ama ne kadar derin bir söz aslında…

İnsanın kumaşı dediğimiz şey, ne giydiğiyle, neye sahip olduğuyla ya da toplum içinde nasıl göründüğüyle ilgili değildir. O kumaş, insanın özüdür. Mayasıdır. Karakteridir. Kimsenin görmediği yerde bile kim olduğunu belirleyen değerleridir.

Çünkü insan, içinde ne taşıyorsa bir gün mutlaka onu dışarıya yansıtır.

Kimi nezaket taşır içinde, kimi kibir. Kimi merhametle yaklaşır hayata, kimi kırarak, inciterek var olmaya çalışır. Kimi bir başkasının mutluluğuna içtenlikle sevinirken, kimi kendi eksikliğini başkasının hayatını konuşarak örtmeye çalışır.

İşte tam da burada belli olur insanın kumaşı…

İyi olmak, yalnızca insanların yüzüne gülmek değildir. Asıl mesele, onlar yokken de aynı saygıyı gösterebilmektir.

Bir insanın yüzüne başka, arkasından başka konuşuyorsanız, mesele artık kelimeleriniz değil, karakterinizdir.

Nezaket yalnızca güzel cümleler kurmak değildir. Samimiyet, herkesle iyi geçiniyor gibi görünmek de değildir. Bunlar insanın içine işlemişse kıymetlidir. Çünkü gösterilen nezaketle, insanın özünde taşıdığı nezaket aynı şey değildir.

Aileden gelen değerler elbette önemlidir. Bir çocuğun ilk öğrendiği dil, yalnızca konuştuğu dil değildir. Saygıyı, sevgiyi, vicdanı, dürüstlüğü de önce gördüklerinden öğrenir.

Ama insan yalnızca yetiştiği ailenin bir yansıması da değildir. Yaşadıklarıyla, seçimleriyle, öğrendikleriyle kendi karakterini şekillendirir. Güzel bir terbiyeyle yetişip o değerleri kaybeden de vardır; zor şartlarda büyüyüp içindeki iyiliği koruyan da…

Bu yüzden insanın asıl mayası, hayatın içinde verdiği sınavlarda ortaya çıkar.

Herkes iyi gününde zarif olabilir. Herkes çıkarı varken anlayış gösterebilir. Herkes kalabalıklar içinde güzel sözler söyleyebilir.

Peki ya çıkarlar bittiğinde? Peki ya kimse görmediğinde? Peki ya bir başkasının başarısı karşısında?

İşte insanın gerçek yüzü biraz da oralarda saklıdır.

Bir de şu var: İnsan kendini ne kadar güzel anlatırsa anlatsın, davranışları eninde sonunda onun yerine konuşur.

Çünkü sözler süslenebilir, görüntüler değişebilir, insanlar olduklarından farklı görünebilir. Ama karakter, hayatın bir yerinde mutlaka kendini ele verir.

Eskiler kumaştan anlardı. Dokunur, bakar, kalitesini hissederlerdi. Her parlayan kumaşın kaliteli olmadığını bilirlerdi.

İnsan da biraz böyledir.

Her güzel konuşanın gönlü güzel değildir. Her gülen yüz samimi, her yakınlık gerçek değildir.

Ve her sessiz kalan da söylenecek sözü olmadığı için susmaz. Bazen insan, karşısındakinin seviyesine inmeyecek kadar kendi değerinin farkındadır.

Çünkü kaliteli kumaş kendini göstermek için çırpınmaz. Kalitesini bilen insan da kendini herkese ispat etmeye çalışmaz.

Hayat bize zamanla şunu öğretiyor: İnsanları söyledikleriyle değil, yaşattıklarıyla tanımak gerekir.

Kim olduğumuzu anlatmak kolaydır. Zor olan, anlattığımız insan olabilmektir.

Ve günün sonunda geriye ne makam kalır ne gösteriş ne de başkaları hakkında söylenen sözler…

Geriye yalnızca insanın bıraktığı iz kalır.

Kiminde güzel bir hatıra, kiminde derin bir hayal kırıklığı…

Eskiler boşuna “Kumaşı güzel” dememiş. Çünkü insanın gerçek değeri, dışına giydiklerinde değil, içinde taşıdıklarında gizlidir.

Ve unutmayalım…

Bazı kumaşlar uzaktan çok güzel görünür. Ama kalitesi, ancak yakından tanıyınca anlaşılır.

Selin Alptekin